In dit artikel behandel ik hoe de vlakke aarde (flat earth) is vormgegeven en hoe dit voor de meeste mensen niet gezien zal worden. Want hoe kun je bijna 7 miljard mensen al eeuwen voor de gek houden?

Ze vertellen ons dat de Aarde een bol is in een oneindig universum, een niets voorstellend bolletje, met daarop en daardoor nog minder voorstellend leven.

Stel je eens voor dat je een muis, cavia of ander klein huisdier in een hok zet. Dat is niet zijn natuurlijke leefomgeving en zal dus altijd proberen om eruit te komen. Het diertje zal op geregelde tijden het gehele hok inspecteren op een uitgang en als hij deze vindt ook gebruiken.

Het dier voelt dat het niet in een natuurlijke omgeving leeft en zal zijn instinct om te ontsnappen altijd blijven behouden. Niet omdat het diertje nu buitengewoon slim is, maar omdat de afgezette omgeving zo overduidelijk anders is dan zijn natuurlijke omgeving.

Neem nu eens een groot dier in gedachten, bijvoorbeeld een leeuw. Deze leven tegenwoordig in natuurreservaten. Grote gebieden met voor hen natuurlijk leefterrein, maar wel geheel omheind.

In het dagelijks leven zal de leeuw niet beseffen dat hij leeft in een reservaat, gewoonweg omdat het te groot is voor het besef van de leeuw. Hij kan gewoonweg de omheining niet zien die het terrein afzet. Maar een enkele keer zal de leeuw op zijn tochten toch het hek tegenkomen.

Maar hij zal misschien een poosje nieuwsgierig de afrastering volgen en uiteindelijk de weg terug nemen het reservaat in. De leeuw zal er niet te veel van denken en zijn normale leven hervatten.

Als we het nu wat groter doortrekken en ervan uitgaan dat het hek zo hoog is dat er zelfs geen vogels overheen kunnen en zo diep de grond in gaat dat er ook geen dieren via tunnels aan de andere kant kunnen komen, dan is er voor de dieren geen enkele aanleiding om aan de andere kant te komen. Er is daar tenslotte niets wat hen interesseert.

Maar nu nemen we een mens en zetten die in exact dezelfde situatie, een leefterrein afgezet door een glazen muur. De reactie zal heel anders zijn.

Een mens zou een afzetting door een glazen muur nooit accepteren. Hij zal zich afvragen wat deze afzetting hier moet. Erover gaan praten met andere mensen en uiteindelijk alles proberen om erdoorheen te komen. Alleen of georganiseerd met een grote groep medewereldburgers die ook benieuwd zijn wat er aan de andere kant is.

Er zullen hierdoor veel vragen ontstaan over de eigenschappen van de muur, maar uiteindelijk komt er natuurlijk ook de grote vraag: “Wie heeft deze muur hier neergezet?”

En hier wordt direct het verschil met de dieren duidelijk: mensen nemen geen genoegen met een beperkte wereld en zullen de muur dus ook niet accepteren, maar zien deze als een beperking van hun leefwereld. Ook al is de wereld zoals hij die kende voor zijn ontdekking van de muur altijd hetzelfde geweest.

Bovendien hebben mensen de eigenschap dat, als meerdere mensen de muur gezien hebben, dit een onderwerp wordt dat hoofdzaak wordt in hun leven; hun normale leefwereld wordt hierdoor op een of andere manier naar de achtergrond geschoven.

De muur en wat zich er eventueel achter bevindt, wordt alles wat belangrijk is.

Maar ook de vraag wie de muur gebouwd heeft en hoe lang die er al staat? Is het een soort goden die de muur gebouwd hebben, en moeten we hen goedgezind zijn? Je ziet wel dat het ontdekken van een dergelijke glazen muur rondom de wereld ongelofelijke gevolgen zal hebben en onze wereldbeleving compleet op de kop zou zetten.

Conclusie van dit verhaal is dat een reservaat voor 99,9% van de dieren prima functioneert, maar dat je voor de mens een paar aanpassingen moet maken om hem niet te laten beseffen dat hij in een reservaat leeft.

De film uit 1998, “Dark City”, geeft een goed kijkje in hoe je het niet zou moeten doen. In deze film bouwt een buitenaards ras een vlakke wereld compleet met de glazen koepel eroverheen. Wat echter in het ontwerp misgaat, is dat ze de bebouwing door laten lopen tot aan de koepel, waardoor er continu mensen zijn die in contact komen met de koepel.

Om te zorgen dat deze mensen niet voor onrust zorgen, wordt het geheugen van deze mensen elke nacht gewist. Dit heeft als gevolg dat deze wereld zich slecht of nauwelijks ontwikkelt; er is geen progressie.

In de film herinnert een personage zich een strand “Shell Beach” genaamd, en is er continu naar op zoek, maar kan dit nooit vinden omdat het zich buiten de koepel bevindt.

Later is er iemand die een fout in het ontwerp ontdekt en een oceaan creëert rondom Dark City, waardoor er daarna wel een strand ontstaat. Maar dit is ook gelijk het ironische: door het creëren van de oceaan wordt wel het strand gecreëerd waar men naar zocht, maar wordt tevens ook de glazen muur minder bereikbaar en hoeft het geheugen dus niet meer gewist te worden.

Vanuit deze film is het een kleine stap naar een andere film die eigenlijk iedereen die een beetje geïnteresseerd is in “the flat earth” gezien moet hebben: “The Truman Show”.

In deze film is ook een afgezette leefomgeving gecreëerd die door een koepel is omgeven. In deze omgeving wordt een jongetje geboren, “Truman” genaamd. Het leven van deze jongen is als een live soap op tv te volgen. Alles is zo vormgegeven dat Truman zelf niet doorheeft dat hij binnen een studiosetup leeft en dat alles om hem heen niet echt is.

Uiteindelijk komt Truman met een bootje aan de rand van de koepel, waar hij de grote stap neemt om uit zijn realiteit te stappen. De regisseur van de show heeft het hem daarvoor erg moeilijk gemaakt door het erg hard te laten waaien en zware onweersbuien te laten ontstaan. Dit alles om maar te voorkomen dat hij de koepel zou bereiken.

De fout die hier ook weer gemaakt werd, is dat de setting te klein was en dat de koepel dus wel een keer gevonden moest worden. Maar als je de setting groot genoeg maakt zodat alle mensen een normaal leven kunnen leiden zonder dat de kans groot is dat ze ooit in hun dagelijks bestaan de koepel tegen zullen komen, dan kun je de illusie generaties lang in stand houden en zal niemand vragen stellen.

Hoe groter je het systeem maakt, hoe makkelijker je het onder controle kunt houden. Maar om er totaal zeker van te zijn, zul je een paar maatregelen moeten treffen die we negatieve handhaving noemen.

Denk hierbij aan het feit dat het steeds kouder wordt naarmate je dichter bij de koepel komt. Hoe dichter je bij Antarctica komt, hoe kouder het wordt, tot zelfs extreem koud. Als je op Antarctica bent, is het zelfs zo koud dat er bijna geen leven mogelijk is, en dat er dus ook bijna geen dieren leven. Overleven voor een mens is daar bijna onmogelijk, omdat je er geen eten en water kunt vinden.

Bijna elk mens zou afhaken voordat hij de koepel heeft bereikt. Maar we kunnen ook nog omhoog. De lucht in. Nu weten we dat vliegen mogelijk is, maar dat er bij bepaalde hoogtes geen zuurstof meer is, en dat daarnaast op grote hoogte de temperatuur extreem afneemt. Ook hier zal een normaal mens direct afhaken.

Dan is er nog de grond, de aarde. Hier kan ik kort over zijn. Er is nog nooit een mens dieper dan 8 kilometer de aarde in geweest. De Russen hebben het record. Ze hebben hier jaren over gedaan en de laatste paar meter waren extreem moeilijk. Ook hier weer negatieve handhaving: extreme temperaturen en extreme hardheid van de aarde.

De bovengenoemde voorbeelden betreffen alleen de uiteinden van de wereld, maar als je de kaart van de vlakke wereld bekijkt, zie je dat de continenten zich allemaal in het midden van de wereld bevinden en dat deze allemaal omringd worden door grote oceanen van zout water. Hoe makkelijk zou het geweest zijn als een oceaan zoet water zou bevatten, en hoeveel verder hadden oude schepen kunnen reizen met vers water voor hun bemanning?

Met al deze negatieve handhavingsmiddelen kun je een omringde wereld met miljoenen tot miljarden mensen misschien wel honderdduizenden jaren in stand houden zonder dat mensen vragen gaan stellen. Er is echter een ontwikkeling die deze negatieve handhaving zou kunnen passeren. En dat is de vergevorderde vooruitgang van de techniek en wetenschap.

Door gebruik van techniek kunnen sommige van deze negatieve handhavingsmiddelen tenietgedaan worden. Denk aan vliegtuigen en andere apparatuur die ons kunnen beschermen tegen deze extreme handhaving.

Daarom is er, om alle aandacht af te kunnen leiden, een ander model van de wereld geïntroduceerd: het globe-model. Want een vlakke wereld, dat kan toch niet! We hebben tenslotte allemaal op school geleerd dat de aarde een bol is!! En alles wat je op school geleerd hebt moet toch wel waar zijn, of niet?

Als laatste zou je eens moeten proberen een echte foto van de aarde te zoeken, en niet zoals hierboven een computerplaatje.

Verder met deel 5 – Hoe houden we de Globe in stand?

Dit artikel is met toestemming gebaseerd op de videoserie van Mark Sargent – Flat Earth Clues