Naast de vermeende energieopwekking via koepels en antennes, richt een ander deel van de Tartarije-theorie zich op iets heel anders: water en geluid, en de rol die deze zouden hebben gespeeld in oude kathedralen en paleizen.
Waterwegen als meer dan decoratie
Veel oude paleizen en overheidsgebouwen zijn gebouwd rond fonteinen, vijvers en uitgebreide waterwegen. Binnen de theorie wordt gesuggereerd dat deze niet alleen esthetisch waren bedoeld, maar functioneel: als onderdeel van een systeem om energie op te wekken of te verplaatsen, vergelijkbaar met een soort waterkracht op kleine schaal, of als geleider voor de eerdergenoemde etherenergie.
Akoestische resonantie in kathedralen
Wie ooit in een grote, oude kathedraal heeft gestaan, kent het effect: geluid resoneert er op een manier die je nergens anders tegenkomt. Binnen de Tartarije-theorie wordt gesuggereerd dat deze akoestische eigenschappen niet toevallig zijn ontstaan, maar bewust zijn ontworpen — mogelijk met een doel dat verder ging dan alleen het versterken van gezang of gesproken woord tijdens een dienst.
De gangbare verklaring binnen de architectuurgeschiedenis is dat deze akoestiek het resultaat is van eeuwenlange ervaring met gewelfde plafonds, steen als bouwmateriaal en de vorm van de ruimtes — geoptimaliseerd voor gezang en muziek, zonder dat daar een verborgen technologische toepassing achter zit.
Toch blijft het voor mij een intrigerend idee: dat de bouwers van deze structuren misschien meer wisten over geluid, trillingen en resonantie dan wij hen nu toedichten. In het volgende artikel ga ik in op een heel ander soort bouwwerk: de mysterieuze stervestingen die je over de hele wereld terugvindt.
Dit artikel is deel 7 van de serie Tartarije. Lees ook het vorige deel: Vrije energie en ether-technologie: theorieën over de antennes en koepels.


Geef een reactie