Tablet – Deel 2, door Zecharia Sitchin.

In dit deel zien we waar onze voorouders vandaan komen en wat hun historie is, maar ook dat zij er dus niet voor hebben geschroomd een kernbom te gebruiken om een ruzie te beslechten.
Zeer interessante informatie uit een tijd waarvan wij dachten dat dit alles nog helemaal niet kon en/of bestond.

Nergal, de heer van de lagere regionen, eiste furieus: Laten we voor deze keer de oude wapens van vernietiging gebruiken! Ik staarde naar mijn eigen zoon met ongeloof: Voor broer tegen broer waren de wapens van vernietiging afgezworen!

In plaats van instemming was daar stilte. In de stilte opende Enlil zijn mond: Gestraft moet er worden; de aanstichters van het kwaad zullen zijn als vogels zonder vleugels.
Marduk en Nabu die ons het erfgoed ontnamen. Laten wij hen de landingsplaats van de sterrenschepen ontnemen! Laat de landingsplaats verschroeien in de vergetelheid, schreeuwde Ninurta. Laat mij degene zijn die dit uitvoert. Opgewonden stond Nergal op en schreeuwde: De steden van de aanstichters zullen ook vernietigd worden.
Laat mij de zondige steden vernietigen, en laat mijn naam die van de vernietiger zijn! De aardlingen, die door ons zijn gecreëerd, mogen niet worden geschaad. De rechtvaardigen mogen niet tenondergaan aan de zondaars, zei ik krachtig. Ninharsag, mijn hulp in de creatie, stemde in: De zaken worden alleen tussen de goden vereffend. De mensen mogen niet geschaad worden.

Anu, vanuit zijn woonplaats in de sterren, had veel aandacht voor de discussie.
Anu, die het lot bepaalde, liet weten vanuit zijn sterrenwoonplaats: Laten we de wapens van vernietiging slechts eenmaal gebruiken, om de landingsplaats van de ruimteschepen te vernietigen, maar de mensen te sparen. Enlil liet zijn beslissing weten: Laat Ninurta degene zijn die toeslaat en laat Nergal de vernietiger zijn!

Aan hun zal ik een geheim van de goden onthullen: De plaats waar de vernietigingswapens zijn opgeslagen zal ik aan hun kenbaar maken. De twee zonen, een van mij, een van hem, werden naar de binnenkamer van Enlil gesommeerd. Nergal, die langs mij heen liep, keerde zijn blik van mij af.
Helaas, schreeuwde ik uit zonde woorden; broer tegen broer! Zijn de oude tijden voorbestemd om zich te herhalen?

Een geheim uit de oude tijd werd aan hen onthuld, de wapens van vernietiging aan hun toevertrouwd! Gemaakt voor vernietiging, met een felle flits ontstoken; alles wat ze aanraken wordt in stof veranderd. Voor broer tegen broer op aarde was dit afgezworen, onafhankelijk van de regio.
De eed is gebroken, als een pot in duizenden scherven.

De twee zonen, vol goede moed, vertrokken met snelle pas uit Enlil’s kamer naar de wapens.
De andere goden gingen terug naar hun steden; geen van hen wetende wat er zou gebeuren!
Nu dit is het verhaal van de voorafgaande tijden en de wapens van vernietiging.

Voor de voorafgaande tijden was het begin; na de voorafgaande tijden waren de oude tijden.
In de oude tijden kwamen de goden naar de aarde en creëerden de mensheid.
In de voorafgaande tijden kwamen de goden naar de aarde en creëerden de mensheid.
In de voorafgaande tijden waren er geen goden op aarde, en ook was de mens nog niet gecreëerd.
In de voorafgaande tijden was de woonplaats van de goden hun eigen planeet; Niburu was het genaamd.

Een grote planeet, rood van uitstraling, draaiend in een elliptische baan om de zon.
Voor het ene deel van zijn baan is Niburu gevangen in koude en voor het andere deel van zijn baan wordt de planeet sterk verhit. De dunne atmosfeer van Niburu ontwikkelt, constant gevoed door vulkanische uitbarstingen. Alle vormen van leven zijn afhankelijk van deze atmosfeer. Zonder zou er geen leven mogelijk zijn en uitsterven!

In de koude periode warmt de binnenwarmte van de planeet Niburu de atmosfeer op, als een warme jas die constant vernieuwd wordt.
In de hete periode beschermt de atmosfeer Niburu van de schadelijke straling van de zon.
In de middenperiode houdt het de regen vast en laat het weer los, waardoor meren en rivieren ontstaan.

Weelderige vegetatie beschermt en voedt onze atmosfeer. Alle vormen van leven in het water en op het land zijn hieruit ontstaan. Na een periode van eeuwen ontstond onze eigen soort, in essentie een eeuwig voortplantend zaad. Toen onze bevolking groeide, verspreidden onze voorouders zich naar alle regio’s op Niburu.

Sommigen verbouwden het land, anderen hoedden viervoetige dieren.
Sommigen leefden in de bergen en anderen maakten de vallei hun thuis.
Rivaliteit kwam voor, er werd gestoken en gevochten. Stokken werden wapens.
Groepen werden stammen, en twee grote naties stonden tegen elkaar op.
De Noorder-natie en de Zuider-natie verklaarden elkaar de oorlog.

In eerste instantie werd er gevochten met handbestuurde raketten, maar wapens van vernietiging en destructie namen snel de overhand. Een hevige en lange oorlog overspoelde de planeet. Broers namen het op tegen broers. Er was dood en vernietiging in zowel noord als zuid.
Verlatenheid regeerde vele seizoenen, al het leven was geminimaliseerd.

Toen werd er een wapenstilstand uitgeroepen, en vredesbesprekingen werden gevoerd.
Laten we de naties verenigen, zeiden de afgezanten tegen elkaar.
Laat er een troon zijn op Niburu, een koning die over ons allen regeert.
Laat het lot bepalen of de koning afkomstig zal zijn van het noorden of het zuiden, een koning boven allen.

Als hij van het Noorden zou zijn, laat het zuiden dan een vrouw kiezen die zijn echtgenote en koningin zal zijn om samen het te regeren. Als het lot een zuidelijke man bepaalt, zal een noordelijke vrouw zijn echtgenote zijn. Man en vrouw zullen zij zijn, een met elkaar.
Laat hun eerstgeborene zoon hun opvolger zijn. Laat een stabiele dynastie ontstaan. Om eenheid op Niburu voor eeuwig te vestigen.

Midden tussen de ruïnes startte de vrede. Noord en zuid waren door het huwelijk verenigd.
De koninklijke troon gecombineerd in een huwelijk, een onverbrekelijke lijn van koningschap is gevestigd.

De eerste koning na de vrede was een noordelijke strijder, een sterke leider.
Door het lot gekozen, eerlijk en gerechtvaardigd, werd zijn leiderschap geaccepteerd.
Als woonplaats bouwde hij een fantastische stad; Agade, wat verenigd betekent, was de naam.

Hem werd een koninklijke titel toegewezen. Dit was “Hij de hemelse”.
Hij schreef wetten en regels uit en regeerde met sterke arm om het land weer op te bouwen.
Gouverneurs voor elk land wees hij aan met als belangrijkste doel de wederopbouw en herstellen van de orde.